فیزیوتراپی پارکینسون

متخصص فیزیوتراپی بهترین و ساده‌ترین روش انجام وظایف روزمره را به بیمار آموزش می‌دهد. متخصص کاردرمانی نیز در این مرحله از درمان مشارکت دارد و وسایل کمکی را در اختیار بیمار می‌گذارد تا راحت‌تر بتواند فعالیت‌های خانگی خود را انجام دهد.

همچنین متخصص فیزیوتراپی شیوه صحیح راه رفتن با وسایل کمکی یا بدون آنها را به بیمار آموزش می‌دهد، تا وی بتواند در کمال ایمنی و بدون کمک گرفتن از دیگران حرکت کند.

چنانچه بیمار برای چرخیدن مشکل داشته باشد یا در یک حالت متوقف شود، متخصص راهبردهای مدیریتی متفاوتی را، مانند اشاره‌های شنیداری یا دیداری برای رفع این مشکلات توصیه می‌کند.

متخصصین دیگری نیز مانند متخصص کاردرمانی، گفتاردرمانی و تغذیه در درمان پارکینسون مشارکت دارند. پزشک معالج بهترین طرح درمان ممکن را تهیه می‌کند و بیمار را به متخصصین مربوطه ارجاع می‌دهد.

برنامه ورزش درمانی مناسب با توجه به علائم، تناسب بدن بیمار و وضعیت سلامت عمومی وی توصیه می‌شود. ورزش درمانی معمولاً شامل حرکات کششی می‌شود که دست و پا را در دامنه کامل حرکتی تحت کشش قرار می‌دهد.

تمرین درمانی به ویژه در اندام تحتانی کاربرد مناسبی برای این افراد دارد. همچنین می توان حین انجام تمرین از الکتروتراپی (FES) استفاده کرد و به بیمار گفت به محض احساس جریان تمرین را انجام دهد.

برای بهبود تعادل، تمرینات کراس کمک کننده هستند. مثلا یک دست بالا، یک دست پایین، یک پا جلو و یک پا عقب.

در این تمرین بیمار حتما باید حرکات را با دقت و به صورت ریتمیک انجام دهد. حرکات چرخش تنه نسبت به اندام ها و برعکس نیز کمک کننده است.

در بیمارانی که توانایی ایستادن ندارند این تمرین را می توانند در وضعیت نشسته انجام دهند؛ به طوری که روی صندلی بنشینند و دستها را بالا گرفته و به طرفین بچرخند و یا دست چپ را به پای راست و بالعکس برسانند.

برای اصلاح راه رفتن حتما باید تمرینات راه رفتن انجام شود، به این نحو که بیمار در پارالل راه می رود و در این حین نباید به پاهایش نگاه کند و دستوراتی را که درمانگر در آن لحظه می دهد را اجرا کند. دستوراتی مثل بلند کردن پاها، نکشیدن پاها، خم کردن زانو، گذاشتن پاشنه روی زمین و تلاش برای صاف ایستادن.

بیمار پارکینسونی حتما باید روزانه 30 تا 40 دقیقه راه رفتن در فضای باز و خارج از منزل را داشته باشد. بیمار پارکینسونی حتما باید چندین بار در روز مفاصلش راجهت کاهش سفتی در دامنه کامل حرکت دهد.

یکی از روش های موفق در کنترل لرزش بیماران پارکینسونی استفاده از بیوفیدبک است.

ساده ترین آن این است که یک لیوان آب به بیمار داده  شود و از وی خواسته شود تا لرزش دستش را کنترل کند و از ریختن آب جلوگیری کند.

 

 

ورزش کردن در آب

ورزش‌های آبی مانند راه رفتن در آب، ایروبیک در آب و یوگا در آب مفاصل را نرم می‌کند و کمتر از ورزش کردن روی زمین نیاز به تعادل دارد. بیمار باید از پوشیدن دمپایی‌های لغزنده، راه رفتن روی کفپوش‌های لغزنده و در محیط‌های تاریک اطراف استخر خودداری کند.

همچنین بیمار باید نزدیک به نرده یا دیواره استخر حرکت کند و هنگام ورود و خروج به استخر مراقب باشد. شنا ورزش قلبی ریوی مناسبی است که عضلات را تقویت می‌کند.

همچنین چون سر، بازوها و پاها حین شنا کردن عمل‌های مختلفی را انجام می‌دهد، هماهنگی بدن بیمار افزایش می‌یابد.

نیروی شناوری آب از حوادثی مانند زمین خوردن جلوگیری می‌کند، از طرفی مقاومت آب تلاش بیمار برای حرکت دادن بدن را تقویت می‌کند.

ورزش کردن در آبی که ارتفاع آن تا سینه است، تمرین مناسبی برای بیماران دچار پارکینسون، به ویژه بیمارانی است که در گذشته از شنا کردن لذت می‌بردند.

پارکینسون در جوانان

این بیماری بیشتر در سن 50 سالگی به بعد بروز می کند و با افزایش سن، درصد شیوع آن بیشتر شده و علایم آن نیز شدیدتر می شوند.

گاهی ممکن است پارکینسون در زیر 50 سالگی و در دوره جوانی نیز اتفاق بیافتد.

در واقع تاریخچه خانوادگی مثبت برای جوانان یک احتمال خطر محسوب می شود (یعنی اگر در خانواده شما فردی دارای پارکینسون باشد، این یک عامل خطر برای شما محسوب می شود)، گرچه هنوز مشخصه دقیق ژنتیکی برای آن یافت نشده است.

چه کسانی بیشتر در معرض ابتلا به پارکینسون هستند؟

تاریخچه خانوادگی مثبت، مسمومیت با فلزات سنگین مانند منگنز، تماس با آلاینده ها، آفَت کش ها و سموم، مصرف بالای چربی های اشباع نشده، ضربه به سر و جنس مذکر (پارکینسون در جنس مذکر بیشتر دیده میشود) عواملی هستند که باعث افزایش احتمال پارکینسون می شوند.

درمان بیماری پارکینسون

هنوز درمان قطعی برای جلوگیری از پیشرفت این بیماری ارائه نشده است اما داروهایی به کار می رود که می تواند علائم بیماری را تا حدی کاهش دهد.

مانند داروی ال-دوپا که افزایش دهنده سطح دوپامین است.

گرچه عوارض داروها کم نیست اما برای کنترل علائم می بایست که مصرف شوند.

در بعضی موارد که بیمار به درمان دارویی پاسخ نمی دهد، جراجی مورد استفاده قرار می گیرد به صورتی که با کارگذاری الکترود می توان علائم را کاهش داد. توانبخشی از درمان های اساسی برای پارکینسون است.

کاردرمانی و فیزیوتراپی مانع پیشرفت بیماری می شوند و محدودیت عملکردی فرد را کاهش می دهد. همین طور درمان اختلال بلع به بیمار کمک می کند که بتواند مواد غذایی را به راحتی (بدون سرفه و عفونت ریوی) از راه دهان دریافت کند و به لوله های تغذیه نیازمند نباشد.

مرکز توانبخشی “یادمان” مجهزترین مرکز برای درمان اختلال بلع در ایران می باشد.

تماس با کلینیک فیزیوتراپی یادمان

کاردرمانی در پارکینسون

کاردرمانی در کاهش علائم و بهبود عملکرد فرد تاثیر بسزایی دارد و باعث افزایش سطح کیفیت زندگی در این بیماران می شود. کاردرمانگر با توجه به مرحله پیشرفت بیماری، طرح درمان را مشخص می کند.

از اثرات کاردرمانی در پارکینسون می توان به موارد زیر اشاره کرد։

1. افزایش سرعت و هماهنگی حرکات درشت و ظریف
2. بهبود واکنش های تعادلی و حفاظتی
3. حفظ یا افزایش دامنه حرکات مفاصل و جلوگیری از بد شکلی آن
4. بهبود پوسچر(ایستادن، نشستن، خوابیدن و راه رفتن صحیح)
5. بهبود وضیعت راه رفتن
6. آموزش انواع نقل و انتقال ها (جا به جایی از تخت به صندلی و …)
7. آموزش خود مراقبتی و کارهای روزمره زندگی
8. اعمال تغییرات ضروری در منزل بیمار