فیزیوتراپی آرتروز

آرتروز به مجموعه ای از شرایط گفته می شود که بر روی مفاصل بدن از جمله استخوان، ماهیچه و بافت های نرم اطراف آن تأثیر می گذارند. شایع ترین علائم این بیماری درد، خشکی و کاهش عملکرد مفاصل است که می تواند منجر به ناتوانی و کاهش کیفیت زندگی شود.

فیزیوتراپی در مدیریت شخصی آرتروز نقش مهمی دارد که در این مقاله به آن خواهیم پرداخت.

آرتروز یک بیماری شایع است. استئوآرتریت (OA) و آرتریت روماتوئید (RA) شایع ترین انواع این بیماری هستند.

آرتروز درمانی ندارد اما علائم آن با ورزش، کاهش وزن، تغییر سبک زندگی و داروهای مناسب قابل کنترل است.

برای مواردی که علائم غیرقابل کنترل می شوند جراحی تعویض مفصل در نظر گرفته می شود.

چگونه بفهمم آرتروز دارم؟

آرتروز بدون در نظر گرفتن سن، جنسیت یا ملیت می تواند بر تمام افراد تأثیر بگذارد و به طور کلی در زنان (18 درصد) شایع تر از مردان (13 درصد) است.

استئوآرتریت بیشتر در افراد مسن دیده شده و 48 درصد افراد بالای 50 سال را تحت تأثیر قرار می دهد.

آرتروز روماتوئید دومین نوع شایع این بیماری است اما تنها 2 درصد از جمعیت را تحت تأثیر قرار می دهد.

علائم آرتروز در سطح فردی می تواند تا حد زیادی کیفیت زندگی را تحت تاثیر قرار داده و باعث ناتوانی، محدودیت های جسمی و پریشانی عاطفی و روانی شود.

پرداخت سالانه حدود 23.9 میلیارد دلار برای درمان آرتروز در استرالیا فشار اقتصادی قابل توجهی است.

علائم شایع آرتروز

آرتروز در هر شخص متفاوت بوده و علائم با توجه به نوع آرتروز و شدت آن متفاوت است. شایع ترین علائم آن شامل درد و خشکی مفاصل است.

علائم دیگر مفصل می تواند شامل قرمزی، احساس گرما، تورم و در مراحل بعد گرفتگی، ایجاد صدای بلند یا ساییدگی مفصل باشد.

همچنین ممکن است افراد به دلیل آرتروز احساس خستگی کنند یا حال نامساعدی داشته باشند.

در صورتی که فکر می کنید آرتروز دارید از کجا راهنمایی بگیرید

دلایل زیادی برای درد مفاصل وجود دارد بنابراین لازم است برای ارزیابی و تشخیص آرتروز به پزشک معالج، متخصص فیزیوتراپی اسکلتی عضلانی یا یک متخصص فیزیوتراپی با تجربه مراجعه کنید.

آن ها می توانند آرتروز را با بحث درباره سوابق پزشکی، علائم موجود و معاینه فیزیکی مفاصل تشخیص دهند.

یک متخصص فیزیوتراپی غالباً شما را به یک پزشک عمومی ارجاع می دهد زیرا در مواردی احتمال دارد برای رد سایر شرایط خصوصاً درباره روماتیسم آزمایش خون یا آزمایشات ویژه دیگری لازم باشد.

ممکن است از اشعه ایکس نیز استفاده شود هرچند این کار برای تشخیص لازم نیست چراکه تغییرات مفصلی مشخص شده از طریق اشعه ایکس اغلب ارتباطی با درد یا شدت آرتروز ندارند.

شواهد نشان داده است که مراقبت های مختلف مانند آموزش مناسب، ورزش درمانی و مصرف دارو برای مدیریت آرتروز مؤثر است.

تفاوت بین انواع مختلف آرتروز چیست؟

انواع مختلفی از آرتروز وجود دارد اما شایع ترین آن استئوآرتریت (OA) و آرتروز روماتوئید (RA) است. همچنین افراد می توانند همزمان بیش از یک نوع آرتروز داشته باشند.

استئوآرتریت شایع ترین نوع آرتروز است که 56 درصد از مبتلایان استرالیا را تشکیل می دهد. این بیماری می تواند در هر سنی ایجاد شود اما در افراد بالای 45 سال رایج تر است.

استئوآرتریت شامل تغییرات کلی در مفصل از جمله غضروف (لایه صاف که انتهای استخوان را پوشانده است)، استخوان تحت غضروفی، رباط و تاندون ها و همچنین عضلات اطراف آن است.

این تغییرات در مفصل با پیشرفت OA منجر به درد و از دست دادن حرکت می شود.

ظاهر مفصل نیز به دلیل تورم و یا تغییر شکل استخوان های دو طرف مفصل تغییر کرده و گاهی احتمال دارد از محل طبیعی خود دور شود.

آرتروز روماتوئید دومین نوع شایع آرتروز است که 14 درصد مبتلایان به آرتروز استرالیا را تحت تأثیر قرار می دهد.

آرتروز روماتوئید برخلاف استئوآرتریت بر کل بدن تأثیر گذاشته و نوعی بیماری خود ایمنی است که در آن سیستم ایمنی در بسیاری از بافت های بدن از جمله شریان ها و مفاصل پاسخ التهابی غیر طبیعی ایجاد می کند.

علائم شایع این بیماری تورم و درد دوره ای مفاصل است که با خشکی صبحگاهی همراه بوده و با گذشت زمان می تواند منجر به از کار افتادن مفاصل آسیب دیده شود.

پزشک و به ویژه متخصص روماتولوژی معمولاً RA را با بررسی کامل علائم، معاینه فیزیکی و آزمایش خون تأیید کننده تشخیص می دهد. آرتروز روماتوئید می تواند در هر سنی رخ دهد.

انواع دیگر آرتروز شامل نقرس، اسپوندیلیت آنکیلوزان، آرتروز نوجوانان، لوپوس اریتماتوز سیستمیک (لوپوس) و اسکلرودرمی است.

تفاوت بین انواع مختلف آرتروز

خطرات سلامتی در صورت ابتلا به آرتروز چیست؟

تحقیقات نشان می دهد که مبتلایان به آرتروز به احتمال زیاد کم تحرک بوده و اضافه وزن و چندین وضعیت پزشکی دیگر دارند.

سه نفر از چهار استرالیایی مبتلا به آرتروز دارای بیماری های مزمن هستند.

به طور دقیق 44 درصد مبتلایان به آرتروز دارای بیماری قلبی عروقی بوده، 32 درصد چاق و 22 درصد نیز دارای مشکل روانی هستند.

تجربه سایر شرایط پزشکی به همراه آرتروز با نتایج ضعیف تر و کاهش کیفیت زندگی در ارتباط بوده و درمان آرتروز را پیچیده تر و چالش برانگیز می کند.

برخی انواع آرتروز مانند لوپوس نیز می توانند بر سایر اعضای بدن از جمله کلیه ها، قلب، سیستم عصبی و پوست تأثیر بگذارد و باعث ایجاد علائمی مانند زخم، اختلالات بینایی و ریزش مو شوند.

برخی عوامل خطر که برای تمام بیماری های مزمن از جمله آرتروز مشترک است عبارتند از:

سیگار کشیدن، عدم تحرک فیزیکی، تغذیه نامناسب و چاقی. بنابراین حفظ سلامت کلی برای کاهش خطر ابتلا به آرتروز و همچنین پیشگیری از دیگر بیماری های مزمن بسیار مهم است.

برای جلوگیری از آرتروز چه کاری می توانم انجام دهم؟

دلیل ابتلا به آرتروز و نحوه جلوگیری از آن بطور کامل مشخص نشده است.

بهترین راه برای پیشگیری از آرتروز انجام اقداماتی برای مدیریت عوامل خطر شناخته شده ایست که منجر به این بیماری می شوند.

این موارد شامل عدم تحرک، تغذیه نامناسب و چاقی است.

داشتن یک رژیم متعادل، فعالیت بدنی منظم، ثابت نگه داشتن وزن سالم و سیگار نکشیدن همگی مهم هستند.

حفظ سبک زندگی سالم بهترین روش برای کاهش تأثیر آرتروز و جلوگیری از بدتر شدن علائم آن است.

تشخیص سریع و اطمینان از شروع بموقع درمان نیز با پیشرفت نتایج در ارتباط است.

این بدان معناست که علائم در مراحل اولیه مدیریت شده و این امر به طور بالقوه تأثیر بیماری بر کیفیت زندگی فرد را کاهش می دهد.

فیزیوتراپی آرتروز

فیزیوتراپی در مدیریت شخصی آرتروز نقش مهمی دارد.

از آنجا که هیچ درمانی وجود ندارد هدف ارائه برنامه های ورزشی ایمن و شخصی برای مدیریت درد، حفظ تحرک مفصل و کمک به فعال و سالم نگه داشتن فرد است.

ارائه مشاوره در زمینه حافظت از مفاصل نیز می تواند مفید باشد.

ورزش

صرف نظر از شدت ورم مفاصل، فعالیت بدنی و ورزش بهترین درمان برای این بیماری است.

برخی افراد آرتروز خود را بدون نیاز به جراحی و تنها با ورزش مدیریت می کنند.

ورزش کردن برای جلوگیری یا مدیریت سایر بیماری های مزمن نیز بسیار مهم است.

در ادامه انواع مختلف ورزش هایی که متخصص فیزیوتراپی می تواند برای آرتروز تجویز کند آورده شده است:

  • تمرین های تقویتی شامل استفاده از وزنه ها، نوارهای مقاومتی یا وزن بدن برای افزایش قدرت عضلات است. ماهیچه های قوی تر به حمایت و محافظت از مفاصل کمک کرده و منجر به حرکت آسان تر آن ها می شوند.
  • تمرین های انعطاف پذیری شامل کشش و حرکت آرام مفصل برای کاهش خشکی است.
  • ورزش هوازی تمرینی است که ضربان قلب را افزایش داده و تناسب اندام عمومی و سلامت قلب را حفظ می کند.
  • هیدروتراپی شامل تمرینات تقویتی، هوازی و انعطاف پذیری است که در استخر نسبتاً گرم انجام می شود. این تمرین می تواند مفید باشد چراکه آب وزن بدن و تأثیر آن بر مفاصل را کاهش می دهد. آب همچنین با ایجاد مقاومت بیشتر می تواند ماهیچه ها را تقویت کند.
فیزیوتراپی برای  آرتروز

چگونه می توانم ورزش را شروع کنم؟

دانستن اقداماتی که باید انجام داد، سطح مناسب برای شروع و حفظ انگیزه هنگام شروع ورزش منظم دشوار است.

میزان تناسب اندام و شدت علائم آرتروز در افراد متفاوت است بنابراین لازم است برای اطمینان از انجام ورزش متناسب از متخصص فیزیوتراپی راهنمایی بگیرید.

همچنین مهم است که در ابتدا با ورزش های ملایم تر شروع کرده و با افزایش تناسب اندام و قدرت به تدریج فعالیت را افزایش دهید.

برای رسیدن به نتیجه لازم است ورزش در برنامه روزانه گنجانده و به طور مرتب انجام شود.

ورزش و درد

بسیاری از افراد از ترس بدتر شدن آرتروز از حرکت دادن مفاصل دردناک خودداری می کنند، اما چنین اتفاق نخواهد افتاد.

حرکت ندادن مفاصل آن ها خشک تر کرده و باعث ضعیف تر شدن ماهیچه ها می شود. مفاصل بدون ورزش منظم با گذشت زمان دردناک تر می شوند.

بسیاری از افراد مبتلا به آرتروز به طور مداوم درد مفصل دارند اما با وجود درد نیز نباید از ورزش اجتناب کرد و با ورزش منظم درد پس از گذشت مدتی کاهش می یابد.

به عنوان مثال، درد قابل تحمل قبل یا هنگام ورزش رایج، قابل پیش بینی و اغلب بی ضرر بوده اما درد غیرقابل تحمل یا فراتر از سطح طبیعی نشان دهنده لزوم کاهش فعالیت است.

مشاوره درباره حفاظت از مفاصل و روش های کاهش درد

متخصص فیزیوتراپی درباره تکنیک های کاهش درد مانند استفاده از کمپرس گرم یا سرد، انتخاب کفش مناسب یا استفاده از عصا یا اسپلینت دست برای پیاده روی به شما مشاوره خواهد داد.

آن ها همچنین می توانند درباره چگونگی سرعت بخشیدن به فعالیت ها برای کاهش دردهای ناگهانی شما را راهنمایی کرده و برای انجام کارها بدون ایجاد فشار در مفاصل راه هایی را توصیه کنند.

درمان آرتروز با فیزیوتراپی

تاثیر فیزیوتراپی و ورزش برای درمان آرتروز

دستورالعمل ها صرف نظر از نوع آرتروز، درد و شدت آن برای تمام مبتلایان به این بیماری ورزش و در صورت ابتلا به نقرس شدید روش های دیگری مانند مصرف دارو و یخ را توصیه می کنند.

شواهد نشان می دهد که ورزش منظم با کاهش درد، بهبود عملکرد و حرکت مفاصل یکی از مؤثرترین روش های درمانی غیر جراحی برای انواع آرتروز است.

ورزش علاوه بر بهبود علائم برای مدیریت وزن و سلامت عمومی و این دو مورد برای کاهش تأثیر آرتروز بسیار مهم هستند.

شواهد قابل توجهی برای آرتروز زانو، لگن و دست وجود دارد که نشان می دهد تمرینات تقویتی و فعالیت بدنی در بلند مدت به اندازه دارو اما بدون عوارض جانبی داروهای مسکن و ضد التهاب باعث کاهش درد و خشکی مفاصل و بهبود عملکرد می شوند.

شواهد درباره آرتروز روماتوئید نشان می دهد که ورزش متوسط ​​و شدید (هوازی و تقویتی عضلات) در کوتاه مدت باعث تقویت قدرت عضلات و تناسب اندام شده و همچنین با ورزش طولانی مدت می توان این مزایا را حفظ کرد.

بر اساس تحقیقات برای برای رسیدن به مزایای طولانی مدت این ورزش ها باید بطور منظم و برای مدت طولانی پیگیر انجام تمرینات باشید.

در خانه چه کاری می توانم انجام دهم؟

توصیه هایی برای فعالیت بدنی

افراد مبتلا به آرتروز باید فعالیت های بدنی منظم را در برنامه روزانه خود بگنجانند.

این فعالیت ها می تواند شامل پیاده روی منظم، دوچرخه سواری، رقصیدن، شنا کردن، ایروبیک در آب و همچنین فعالیت های غیر معمول مانند باغبانی، کارهای خانه، بالا و پایین رفتن از پله ها یا پیاده رفتن به مغازه ها باشد.

بر اساس دستورالعمل ها بهتر است تمام استرالیایی ها از جمله افراد مبتلا به آرتروز اکثر روزها حداقل 30 دقیقه فعالیت بدنی متوسط انجام دهند.

این فعالیت تا حدودی سخت است و باعث می شود فرد به نفس نفس زدن بیافتد اما همچنان می تواند صحبت کند.

در صورت لزوم می توان 30 دقیقه را به جلسات 10 دقیقه ای یا بیشتر تقسیم کرد. روزانه حداقل 10000 قدم پیاده روی برای رسیدن به مزایای سلامتی توصیه می شود.

برخی تمرینات ساده و بی خطر وجود دارند که برای افراد مبتلا به آرتروز مفید هستند.

بهتر است هنگام شروع یک برنامه ورزشی برای اطمینان از مناسب بودن این برنامه با متخصص فیزیوتراپی صحبت کنید.

بطور کلی ورزش کردن احتمالاً باعث ایجاد ناراحتی می شود اما نباید بعد از آن تا حدی ادامه پیدا کند که توانایی انجام فعالیت های روزانه را کاهش دهد.

هنگام ورزش کردن در خانه این دستورالعمل های عمومی را برای حفظ ایمنی در نظر داشته باشید:

  • هنگام ورزش کردن برای پشتیبانی و تعادل از یک صندلی یا نیمکت استفاده کنید.
  • هنگام ورزش کردن با دقت و با سرعت متوسط ​​حرکت کرده و از انجام حرکات ناگهانی و سریع خودداری کنید.
  • مطمئن شوید کفشتان برای ورزش مناسب است. کفش هایی انتخاب کنید که راحت و پشتیبان بوده، پشت پا را نزده و منجر به تاول نمی شوند.
  • ناراحتی موقت و قابل تحمل مشکلی ندارد. درد باید تا یک روز پس از ورزش بدون افزایش تورم یا درد به حد معمول فروکش کند.

درد نباید غیر قابل تحمل باشد و داشتن درد شدید پس از ورزش نشان دهنده این است که متخصص فیزیوتراپی باید تمرینات شما را تغییر دهد.

چه مدت طول می کشد تا عملکرد و توانایی حرکت بهبود یابد؟

درد آرتروز برای هر فرد متفاوت بوده و میزان تسکین درد پس از انجام ورزش نیز در افراد مختلف متفاوت است.

بطور کلی در صورتی که تمریناتی که متخصص فیزیوتراپی تجویز کرده است را منظم انجام دهید پس از چند هفته شاهد افزایش قدرت، بهبود عملکرد و کاهش درد خواهید بود.

نکته مهم این است که بطور منظم پیگیر انجام تمرینات باشید.

برای دریافت توصیه های تخصصی در مورد شرایط خاص تان و شروع درمان زیرنظر فیزیرتراپیست با کلینیک فیزیوتراپی یادمان تماس بگیرید.

با کلینیک فیزیوتراپی یادمان تماس بگیرید! 02188088541 – 02188074196

دریافت نوبت و اطلاع از آدرس و اطلاعات تماس کلینیک فیزیوتراپی یادمان